Abdullah Aymaz'ın yazısı

 Hz. Yunus Aleyhisselam'ın niyazı gibi

Bediüzzaman Hazretleri, "Lem'alar" kitabının Birinci Lem'a'sına başlamadan önce bir giriş mâhiyetinde şöyle diyor: "Her zaman, bilhassa akşam ve yatsı ortasında otuz üçer defa okunması çok faziletli bulunan mezkûr mübarek kelimelerin herbirinin çok nurlarından bir nurunu gösterecek altı Lem'adır."
Zâten kendisi bu mübarek kelimeleri, akşam-yatsı arasında odasına çekilip hiç kimseyle görüşmeyerek okuyormuş. Sıkıntıların ve rahatsızlıkların arttığı zamanlarda toplu halde okumalar daha faydalıdır. Çünkü dua, külliyet kazanınca kabule karîn olur. Toplu dualar da külliyet kazanmaya en büyük vesilelerdir.

Bu mübarek kelimelerden birincisi, "Birinci Lem'a"da anlatılan "Lâ ilâhe illâ Ente Sübhaneke innî küntü mine'z-zâlimîn" (Enbiya Sûresi, 21/87) âyetidir. Hz. Yunus Aleyhisselam'ın duasıdır.

Onun meşhur kıssasının hülâsası.

Ninova'ya peygamber olarak gönderilen Hz. Yunus Aleyhisselam, vazife yerinden ayrılınca, İlâhî vahyi beklemediği için kaderin takdiri ile denize atılmış. Onu bir balık yutmuş. Zaten deniz fırtınalı ve gece karanlık imiş... Her taraftan ümit kesik olduğu halde Yunus Aleyhisselam, Cenab-ı Hakk'a "Lâ ilahe illa Ente. Sübhâneke. İnnî küntü mine'z-zâlimin" yani "Senden başka ilah yoktur. Sen sübhansın, bütün noksanlardan ve kusurlardan münezzehsin. Muhakkak ki ben zâlimlerden oldum, kendime yazık ettim." (Enbiyâ Sûresi, 21/87) diye niyaz etmiş. Cenab-ı Hak da onun duasını kurtuluşuna vesile kılmış.

Bediüzzaman Hazretleri diyor ki: "Hz. Yunus Aleyhisselam'ın münâcâtının sırr-ı azîmi şudur ki: O vaziyette sebepler bütünüyle düştü. Çünkü, o halde ona kurtuluşu sağlayacak öyle bir Zât lâzım ki, hükmü hem balığa, hem denize, hem geceye, hem havaya geçebilsin. Çünkü, onun aleyhinde "gece, deniz ve balık" ittifak etmişler. Bu üçünü birden emrine âmâde kılan bir Zât onu selâmet sâlihine çıkarabilir. Eğer bütün halk onun hizmetkârı ve yardımcısı olsa idiler, yine beş para faydaları olmazdı. Demek sebeplerin tesiri yok. Sebepleri de Yaratan Allah'tan başka bir sığınak olamadığını gözle görür derecede gördüğünden, Ehadiyet (Cenab-ı Hakk'ın birliğinin, isimlerinin her varlıkta özel şekilde tecelli etmesi) sırrı, tevhid nuru içinde inkişaf ettiği için şu münâcât birden bire geceyi, denizi ve balığı emrine âmâde kılmıştır. O tevhid nuru ile balığın karnını denizaltı gemisi hükmüne getirip, zelzeleli dağ gibi dalgalar dehşeti içinde; o denizi o tevhid nuru ile emniyetli bir sahra, bir tenezzüh yeri, bir gezinme meydanı olarak o nur ile gökyüzünü bulutlardan süpürüp, Ay'ı bir lâmba gibi başı üstünde bulundurdu. Her taraftan onu tehdit ve tazyik eden o mahlûkat, her cihetle ona dostluk yüzünü gösterdiler. Tâ selâmet sahiline çıktı yaktîn (asma kabak) ağacı altında o İlâhî lütfu müşâhede etti."

Bu kudsî, bu mübarek, bu mucize ifadeler, her zaman için bizlere İlâhî yardımların gelip imdadımıza yetişmesine vesile olabilirler. Bizler de Cenab-ı Hakk'a münacât ve niyazlarımızda Kur'an'da geçen bu peygamber dualarından istifade etmeyi bilmeliyiz...

1972 yılında Suudî Arabistan'ın olumsuz bulduğu hava şartları sebebiyle, hacca gidecekler için sınır kapıları kapanır. En son kafile gidemez. Havaalanında üzüntü ve sıkıntı ile hacı adayları kızıp söylenmeye başlarlar. O sırada o kafile içinde bulunan Üstad Bediüzzaman Hazretleri'nin talebelerinden olan emekli Albay Hulusî Ağabey, ortada kalmış ve gelişigüzel konuşup kızgınlıklarını gidermeye çalışan bu topluluğa bir konuşma yapar. Hz. Yunus Aleyhisselam'ın bu kıssasını anlatır. "Biz de onun gibi aynı duayı okuyup, yolları açması için Allah'a yalvaralım." der. Toplanıp hep birden "Lâ ilâhe illâ Ente. Sübhâneke. İnnî küntü mine'z-zâlimin" diyerek okumaya başlarlar. Belli müddet sonra, Allah'ın izniyle şartlar, olumsuzluklar düzelir ve Suudluların gönderdiği bir Alman uçağı ile kalan son kafilenin bütün yolcuları hacca giderler...

Şu sıkıntılı günlerde de bu niyazı elden bırakmamaya çalışalım...
 
ZAMAN