Ali BAYRAMOĞLU'nun yazısı...

 

 

Mola bitti… Kapatma davasının sonuçlanmasıyla siyasette bir sayfa kapanmıştı, bir kaç gün önce Genelkurmay Başkanlığı'nda yaşanan devir teslimle yeni bir sayfa açıldı.

Asker, iki yıl öncesine oranla belki biraz daha geride durdu, en azından siyasi iktidara ve Çankaya'ya doğrudan meydan okumadı.

Ama vesayetçi tutumunu tekrar etmekten hiç bir şekilde geri kalmadı.

Yeni Genelkurmay Başkanı konuşmasında askerin asker-sivil ilişkilerine verdiği geleneksel anlamı hatırlattı, ordunun siyaset dışı saydığı ama son günlerin moda deyimiyle siyasetin daniskası olan meselelere değindi, yeni “milli güvenlik siyaset belgesi”ni ilan eder gibi “ülkenin toplumsal ve siyasi seyrini bu seyrin planlaması ve stratejisi hakkında temel ilkeleri, kırmızı çizgileri” açıkladı…

Özetle asker “yeni dönem peşrevi”ni, “padişahın tahta çıkışı”nı andıran bir törenle ve ritüel haline gelmiş “vesayetçi yemin tazelemesi”yle yaptı…

Açıktır ki, yeni dönemde askeri vesayet meselesi ve demokratik meşruiyet mücadelesi siyasi hayatın en önemli unsurlarından birisi olmaya devam edecektir…

Son iki yılın krizlerine, bu krizleri üretenlere bakıldığında, ülkenin birinci meselesi, bu tür cülus törenlerine son verebilmek, siyasi alandaki varlığı sorun üzerine sorun üreten orduyu kışlasına kalıcı bir şekilde geri sokabilmek olacaktır.

Yeni döneme ilişkin ilk görüntü bu…

Ama hepsi bundan ibaret değil…

Zira öykü çok yönlü, inişli çıkışlı ve her şeye rağmen “sivil ufuklu”…

İktidar mücadeleleriyle zor ve sert geçen iki yılı üç maddeye sığdırmaya çalışalım:

1. İki yıl boyunca asker gerek doğrudan gerek dolaylı olarak ülkedeki değişim hamlelerine set çeken politika ve girişimlerin arkasındaki en önemli güç oldu.

Askeri muhtıra, 367 krizi, Cumhurbaşkanı Gül'e yapılan “gayrimeşru” muamelesi, türban tavrı, binlerce muazzaf subayın emir-komutayla yer aldığı cumhuriyet mitingleri, kapatma davası, ardı arkası kesilmeyen askeri açıklama ve bildiriler son iki yıl siyasi öyküsünün temel taşlarıydı.

2. Bütün çabasına rağmen asker, bu büyük iktidar mücadelesinin hemen her aşamasından yenik ayrıldı.

Muhtırayı Temmuz 2007 seçimleri siyasi çöplüğe savurdu.

Karargah Gül'ü Çankaya'da istemedi, ama kabul etmek zorunda kaldı.

Ucu hemen her noktasından askeri alanın içine uzanan Ergenekon davası, iki orgeneral tutuklusuyla, jandarmanın Veli Küçüklerden Levent Ersözlere uzanan savunulması güç 15 yıllık öyküsüyle orduya zorunlu bir geri çekilmeyi dayattı, kışla istikametini gösterdi.

Bu durum aslında “sayın cumhurbaşkanı”nından “sayın cumhurbaşkanım”a geçişin öyküsüdür.

İki yıllık iktidar mücadelelerinden asker yorgun ve yaralı çıkmıştır.

3. Ancak askeri direnç süreci sivil düzene, demokrasiye, istikrara büyük zarar verdi. Siyasi iktidarı gerek kendisine güven, gerek atacağı adımlarda hareket alanı açısından ağır şekilde yaraladı, dolaylı da olsa bir tür siyasi hacir altına aldı.

Türkiye'nin temel meseleleri ortada...

Kürt meselesi, artan terör eylemleri, pompalanmaya devam eden “İslamlaşma, korku, tehdit” temaları, buna bağlı bir toplumsal güvensizlik ve kutuplaşma, Kıbrıs sorunu, Kafkasya'dan Ortadoğu'ya, İran'dan Balkanlar'a kadar bölgesel dış politika sorunlarının ağırlaşması…

Bunların hepsi iç istikrar, kararlılık, reform politikaları ve demokratik esneklik gerektiren konulardır…

Ya da şöyle söyleyelim:

Bu sorunların ezici çoğunluğunun üzerindeki “şemsiye” onları çözümsüz kılan, derinleştiren “askeri vesayet düzeni”dir.

Askeri vesayet söz konusu olduğunda demokrasi ve siyasi iktidar için tüm uzlaşma yolları kapalıdır ya da “uzlaşma yok oluştur”.

Önümüzdeki günlerde siviller siyaset gemisinin dümenine tekrar hakim olmalıdır..

Bunun yolu ise siyasi iktidarın peşrevine bağlıdır. Hükümetin reformcu politikalara geri dönmesinden, iç politikadan dış politikaya açık toplum fikrine ve AB ipine tekrar sarılmasından, Ergenekon'un ucunu bırakmamasından geçiyor…

YENİŞAFAK