Her dem kalbimize doğ!
Sevgili!
Dilimde manevi rekaket, sadırlardan satırlaradır hicretim. Sana sunacağım bir kelamın peşindeyim. Kelam dünyam çöl.
Kelimeler divane. Mazmunlar mecalsiz. Remizler manalarını yitirmiş. Seni vasfedecek tüm sıfatlar pay edilmiş.
Kalbim kalbine değmek için çırpınıyor, hayal huzurunda ellerine tutunmak için aman diliyor.
Sırrın kalbimde, Rabbimin sırrıyla. Muhabbetullah gülleri dökülmüşse kalbime, bilirim ki seni sevdim ey Sevgili.
Ey sevgili!
Seninle varlığın kaderi güldü.
Ondan mıdır ki sana “Gül Sultan!” dendi.
Efendim!
Gül tüm çiçeklerin, güzelliklerin cemidir. Gül ifadesizliğin ifade şeklidir. Gül anlatılamayanların, hislerden kelama düşemeyip dile gelemeyenlerin kelamıdır. Gül on sekiz bin âlemin sevgi ile dürülüp avuçlara konulmasıdır.
Ey Sevgili!
Gül masumiyettir.
Gül mahremiyettir.
Gül edeptir.
Gül kalptir.
Gül aşktır.
Sevdiklere bundandır ki gül verilir. Rabbimiz bizi sevdi, siz Kâinat Gül ü Mim’ini bize Efendi eyledi.
Gülmemiz için bu yetmez mi Sultanım.
Ey Gül ü Aşk!
Ebedi gülmelerimiz için yardım et bize!
Her dem doğ kalbimize!
