Kitap okumaya mecburum...
Okumaya başladığım ilk günden beri defalarca karşılaştığım sorulara cevabımı bu yazı ile kalemle anlatan hal beyanımdır bu ..
Kitaplar hep beni sevdiler diye inanan birisiyim ben belki öyle sandım belki de benimkisi küçük bir hayalden ileri gitmiyordu. Ama kendimi hep onlara bağladım ben.İstedim ki bu garibin canı onlara kütüphane olsun.Hatta karşılarına geçip onları seyredeyim nazlı nazlı salınırken.Onlar hiç açıklamada bulunmadılar sırlarını bana açmadılar ama ben hep kitapların beni sevdiğini hayal ettim.Yanıldıysam suç benim ceza benim .
Ne vakit içim daralsa birisine kızsam içimi onlara döktüm ben .Karşılarına geçip soru sormadan sıkılmadan tekrar tekrar dinleyen tek can dostlarımdı onlar benim.Öyle çok sevdim ki kitap okumayı kitap satın alırken onları koklayarak almayı özledim.Kendilerine has öyle güzel kokuları vardı ki .bu nedenle olması gerekir ki cebimde hep kitap isimleri taşıdım.
22 Yıldır kitap okumamanın vermiş olduğu ezikliği yeteri kadar hissettim hayatım da ve konuşmalarım da Kitap okumaya 2 yıl önce başladım ve bir daha da bırakamadım.Kitaplar benim sevgilim oldu herkes Leyla diye yanarken ben Mevla diye yandım ve bunun karşılığınıda kitaplara borçluyum.Onlar benim dert ortaklarım 24 saat kendimi onlara ifade edecegim dertlerimi bölüşeceğim arkadaşlarım oldu.
Okuduklarım gönlümüm eksikleridir.İnsanlara söyleyemediklerimi onlara söyler konuşamadıklarımı onlarla konuşurum.Söylemekten dahi haya duyduğum sırlarımı onlara söylerim.
Son olarak söyleyeceğim o ki okumak ben de bir aş bir sevda bir tutku
Neden okuyorsun diyenler şimdi beni daha iyi anlamıştır sanıyorum ben okumaya mecburum…
